آسمان سیاه است

آفرین خدا بر آن جوانمردان باد که در هر چه گویند و در هر چه خواهند ، اول نام دوست برند و از او گویند و با او گویند که با هو ، خو کرده اند و با او آسوده اند ، کز نام دوست بوی دوست می آید  و از حدیث دوست راحت جان فزاید که چون پرسید إسمت چیست؟ ما نیز گوییم : هو و چو پرسید از کجا می آیی؟ گوییم هو و گر بگویید چه میخواهی؟ خواهیم گفت : هو
 و اکنون به تکرار آن جمل نیازی نیست که دل را رازی است از یار تا داماد صاحب دولت که باشد و نعمت وصال که را افتد ؟!
که هستی رمز دوستی است و خطابی است سربسته با عاشقان از پا افتاده ، چه ، اول راز با عاشقانست و آخر نیاز با آشنایانست و میانه ناز با عارفانست که از راز عاشقی تا نیاز آشنایی هزار منزل راه هست که آشنایان را فرود آرند فی جنّات مهر و عارفان رو فرود آورند فی مقعد صدق و إمروز چون این توفیق رفیق من شد که من آن تو باشم ، تو نیز من باش ، گستاخی بکن ، چرا هستی تو خجل ؟ ظاهر شدی ، سخن شدم ، پیدا شدی ، دیده شدم ، دیده شدی ، نهان شدم !
 که وعده ما ، بازی نبود و سخن ما ، مجازی نبود ! تا به کی وعده و وعید و ناز و نعیم ؟ تا به کی ماه را به دو نیم کنی و معجزات عرضه کنی؟ تو را چه بانگ بلند و چه راز باریکی؟ چه شب روشن و چه روز تاریکی ؟
که جهان از روز پر است و نابینا محروم که از نبود پس بوده ، پیوندی نباید که شاید تو را همنامی هست و لیک همسانی نیست و مرا نیز که داند که مرا تو دانی و تو و تو را نداند کس که تو را تو دانی و دانیال بس ! کز راز دلم ، جملگی آگاه تویی و أندر دل من بگاه و بیگاه تویی ، گر یک نظرت چنان که هستی نگری ، نه بت ماند ، نه بت پرستی ، نه پری !
که مابقی در دلشان کژی است و چفتگی و خداوند ما هست و بودنیست که آن که راندند ، آن روز راندند وعلّت در میان نه  و آنکه خواندند آن روز خواندند و وسیلت در میان نه و حکم ما را برد از میان نه ، و بر آن مزید نه ، تا بدانی که این کاریست رفته و و بوده ، فکیف إذا جمعناهم لیوم لا ریب فیه ، پس کاری بکن یا که نه ، ساقی را بگو پیاله ای درد ، در حواله ام ریزد که من بی حضور أشک ، حیات را فاقد حقیقت می بینم ، من کشته أشک هایم ، أنا قتیل العبرات ...